پیامبر اکرم (ص): لا تُطاوِعوا أنفُسَكُم عن مَنامِ كُلِّ اللَّيلِ، وخُذوا هَزيعاً مِنهُ. با نفس خود در خوابیدن در ازای شب، همراهی نکنید؛ بلکه پاسی از آن را (برای عبادت) برگیرید. ( تنبيه الخواطر: ج۲ ص۱۱۶)
صفحه اصلی اخبار > صلح پایدار، یکی از مهمترین دغدغه ها و آرمان های بنیادین بشر


  چاپ        ارسال به دوست

در سمینار « اخلاق جنگ و صلح در اسلام، مسیحیت و فلسفه اخلاق معاصر » مطرح شد

صلح پایدار، یکی از مهمترین دغدغه ها و آرمان های بنیادین بشر

به گزارش روابط عمومی جامعة المصطفی ص العالمیه مشهد، دومین سمینار پژوهشکده بین المللی امام رضا علیه السلام، به همت گروه پژوهشی مطالعات تطبیقی اسلام و ادیان با عنوان « اخلاق جنگ و صلح در اسلام، مسیحیت و فلسفه اخلاق معاصر » و ارائه دکتر روح الله موحدی پژوهشگر جامعه المصطفی و با حضور پژوهشگران، نخبگان، و اعضای گروه های پژوهشی برگزار گردید.

مشروح کامل سخنرانی دکتر روح الله موحدی:

مسئله صلح پایدار، همیشه به عنوان یکی از مهمترین دغدغه ها و آرمان های بنیادین بشر بوده است و می‌توان گفت یکی از اصلی‌ترین گمشده های بشر در طول حیات خود می باشد. رسیدن به این آرمان آنقدر برای انسان ها مهم بوده است که از هر روشی برای دستیابی به آن استفاده کرده است و حتی بارها جنگ های فراوانی برای حصول آن یا حفظ آن به راه انداخته است!

ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﮐﻠﯽ ﺳﻪ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺟﻨﮕﻬﺎﯼ ﺑﺸﺮﯼ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ :

۱-ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﺍﻭﻝ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﮕﻬﺎ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺑﻌﺪ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻭ ﺷﺮﻭﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﻣﺮﯼ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ ﻣﻨﺎﺯﻋﺎﺕ ﺩﺭ ﺣﯿﺎﺕ ﻭﺣﺶ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻣﺘﺼﻒ ﺑﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻭ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻭ ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩ ﺟﻨﮕﻬﺎﯼ ﺑﺸﺮﯼ

ﻫﻢ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺑﻌﺪ ﺣﯿﻮﺍﻧﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺟﻬﺖ ﺗﻨﺎﺭﻉ ﺑﻘﺎ ،ﺍﻣﺮﯼ ﻋﺎﺩﯼ ﻭ ﻋﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﮔﺬﺍﺭﯼ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ . ۲-ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﺩﻭﻡ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺟﻨﮕﯽ ﻧﺎﭘﺴﻨﺪ ﻭ ﻏﯿﺮ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺗﺴﺎﻣﺢ ﺣﺪﺍﮐﺜﺮﯼ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻣﺘﻮﻥ ﺩﯾﻨﯽ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺭﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺟﻨﮕﻬﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ » ﺑﺎ ﺷﺮﯾﺮ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﻧﮑﻨﯿﺪ ﻫﺮﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﺧﺴﺎﺭﻩ ﺗﻮ ﻃﭙﺎﻧﭽﻪ ﺯﺩ ﻃﺮﻑ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺍﻭﺑﮕﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﺎﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻋﺒﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﻩ« ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﯿﭻ ﺟﻨﮕﯽ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ۳-ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﺳﻮﻡ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺟﻨﮓ ﺍﻣﺮﯼ ﻧﺎﭘﺴﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺻﻠﺢ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﯾﺎ ﺣﻔﻆ ﺁﻥ ﻧﺎﮔﺰﯾﺮ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻫﺴﺘﯿﻢ .

ﺣﺎﻝ ﺳﻮﺍﻝ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﺳﻪ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﺭﺍ ﺍﺭﺯﯾﺎﺑﯽ ﮐﺮﺩ ؟

ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺍﺭﺯﯾﺎﺑﯽ ﺍﯾﻦ ﺳﻪ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺗﻮﺍﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻫﺮﯾﮏ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻨﺸﺎ ﺳﻮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺟﻨﮕﻬﺎﯼ ﻭﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻃﺮﺡ ﻭ ﺳﻤﯿﻨﺎﺭ ﭘﮋﻭﻫﺸﯽ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﭘﯽ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻫﻤﯿﻦ ﺭﺍﯼ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﺁﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎﯼ ﺩﻭ ﺩﯾﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﻣﺴﯿﺤﯿﺖ ﻭ ﺗﻘﺎﺑﻞ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻭ ﻧﯿﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﻣﺨﺎﻃﺒﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ، ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺩﯾﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺁﺭﺍ ﺣﮑﻤﺎﯼ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻧﯿﺰ ﻻﺯﻡ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﯼ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻭﺗﺒﯿﯿﻦ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﻋﻠﻤﯽ ﺗﻮﺳﻂ ﭘﮋﻭﻫﺸﮕﺮ ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺩﮐﺘﺮﺭﻭﺡ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻮﺣﺪﯼ

ﺑﻪﻃﻮﺭ ﮐﻠﯽ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺧﻼﻕ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺻﻠﺢ ﺟﻨﮓ ﺳﻪ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻋﻤﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ:

* ﻧﻈﺮﯾﻪ ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﯾﯽ:

ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﯾﯽ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺟﻨﮓ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺍﺧﻼﻕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻣﻨﻈﺮ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﺣﮑﻤﯽ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩ. ﺍﺯﺁﻧﺠﺎﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ، ﻫﯿﭻ ﺟﻨﮓ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻣﺬﻣﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﮕﺮﺍﯾﯽ ﺟﺎﻧﺐ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ.

* ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺻﻠﺢﮔﺮﺍﯾﯽ:

ﺍﻣﺎ ﺻﻠﺢﮔﺮﺍﯾﯽ ﺩﻗﯿﻘﺎً ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻭﺍﻗﻌﮕﺮﺍﯾﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ. ﻃﺒﻖ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ، ﺟﻨﮓ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﺟﻪ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺟﻨﮓﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻣﺬﻣﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﺻﻠﺢ ﺭﺍ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ.

* ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺟﻨﮓ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ:

ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ، ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺟﻨﮓ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻣﻮﺿﻌﯽ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﺍﺗﺨﺎﺫ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥ، ﺑﺮﺧﯽ ﺟﻨﮕﻬﺎ )ﺟﻨﮕﻬﺎﯼ ﻧﺎﻋﺎﺩﻻﻧﻪ( ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﺩﯾﮕﺮ )ﺟﻨﮕﻬﺎﯼ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ( ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﺟﺎﯾﺰ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﮔﺎﻫﯽ ﺟﺎﻧﺐ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﺟﺎﻧﺐ ﺻﻠﺢ ﺭﺍ.

ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻓﻮﻕ، ﺑه ﻮﯾﮋﻩ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﺳﻮﻡ، ﺧﻮﺍﻧﺶﻫﺎﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﺘﻨﻮﻋﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎﻝ، ﺑﻪ ﮐﻞ ﺍﯾﻦ ﻣﺒﺎﺣﺜﯽ ﮐﻪ ﺣﻮﻝ ﺍﯾﻦ ﺳﻪ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻋﻤﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺶﻫﺎﯼ ﺯﯾﺮﺷﺎﺧﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺧﻼﻕ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺻﻠﺢ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ.

ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻋﻤﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺶﻫﺎﯼ ﺯﯾﺮﺷﺎﺧﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺧﻼﻕ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺻﻠﺢ ﻣﻮﺍﺿﻊ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﺑﺎﻟﺘﺒﻊ ﺗﻮﺻﯿﻪﻫﺎ ﻭ ﺗﺠﻮﯾﺰﻫﺎﯼ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﺧﻼﻕ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﺍﻫﻤﯿﺘﯽ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻢ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺻﻠﺢ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎﺳﺖ، ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻮﺿﻊ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﺳﻪ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺶﻫﺎﯼ ﺯﯾﺮﺷﺎﺧﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﯿﻢ.

ﺑﻪﺭﺍﺳﺘﯽ ﮐﺪﺍﻡ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩﻫﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ؟

* ﺁﯾﺎ ﻫﯿﭻ ﺟﻨﮓ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭﯼ ﻣﻤﻨﻮﻋﯿﺖ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ؟

* ﯾﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﻨﮓ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ؟

* ﯾﺎ ﺟﻨﮓ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺍﺧﻼﻗﺎً ﺟﺎﯾﺰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺍﺧﻼﻗﺎً ﻣﻤﻨﻮﻉ؟

ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺟﺎﯾﺰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻣﻤﻨﻮﻉ؟

ﺷﯿﻮﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﻫﺎ :

ﺷﯿﻮﻩ ﺍﻭﻝ: ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻣﺘﻮﻥ ﺩﯾﻨﯽ ﺑﺮﻭﯾﻢ ﻭ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﺁﻥﻫﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﻪ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ.

ﺷﯿﻮﻩ ﺩﻭﻡ : ﺑﺎ ﺍﺗﮑﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺗﺎﻣﻼﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻻﻝﻫﺎﯼ ﻋﻘﻠﯽ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻣﻮﺿﻊ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﺼﻮﺹ ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﯿﻢ.

ﺷﯿﻮﻩ ﺳﻮﻡ: ﻧﯿﺰ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻢﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﺘﻮﻥ ﺩﯾﻨﯽ ﮐﻤﮏ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺣﺚ ﻋﻘﻠﯽ.

ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺳﻪ ﺭﻭﺵ، ﺭﻭﺵ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺟﺎﻣﻊﺗﺮ ﺑﻮﺩﻥ، ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺰ ﻫﺴﺖ.

ﺩﻟﯿﻞ ﺍﯾﻦ ﻣﺪﻋﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮐﺜﺮ ﺩﯾﻦﺑﺎﻭﺭﺍﻥ ﺍﯾﻤﺎﻥﮔﺮﺍﯼ ﺣﺪﺍﮐﺜﺮﯼ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺍﺭﺯﺷﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺄﻣﻼﺕ ﻋﻘﻼﻧﯽ ﻗﺎﺋﻞ

ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻞ ﮐﺴﺎﻧﯽﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻋﻘﻞ ﺍﺭﺯﺵ ﻗﺎﺋﻞﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﯾﻦ ﺭﺍ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ.

ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﯽﮐﻮﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺧﻼﻕ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺻﻠﺢ ﺭﺍ ﺑﻪﻃﻮﺭ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪﺍﯼ، ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﻨﻈﺮ ﺩﯾﻨﯽ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﻨﻈﺮ ﻋﻘﻠﯽ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﮐﻨﺪ.

ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺩﯾﻨﯽ ﺑﻪ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺩﻭ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﯽﭘﺮﺩﺍﺯﺩ:

* ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﺍﺳﻼﻣﯽ:

ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﺍﺳﻼﻣﯽ، ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺻﻠﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺧﻮﺩ ﺁﯾﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﯾﺎﺕ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﺩ، ﺑﺎﺍﯾﻦﺣﺎﻝ، ﺑﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺍﺣﯿﺎﻧﺎً ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻓﻘﻬﺎ ﻭ ﻣﻔﺴﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺁﯾﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﯾﺎﺕ ﻧﯿﺰ ﻧﯿﻢﻧﮕﺎﻫﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﯿﮑﻮﺷﺪ ﺩﺭ ﺣﺪ ﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺍﺭﺯﯾﺎﺑﯽ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ

* ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻣﺴﯿﺤﯽ:

ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻣﺴﯿﺤﯽ ﻧﯿﺰ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﺭﻭﺵ ﻣﺸﺎﺑﻬﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﯿﺶ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺻﻠﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪﺱ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﺩ، ﺳﺮﺍﻍ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﺭﺟﻪﺩﻭ ﻧﯿﺰ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻫﺎﯼ ﻋﻠﻤﺎﯼ ﻣﺴﯿﺤﯽ ﺍﺯ ﻣﺘﻮﻥ ﺩﯾﻨﯽﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﺩﻫﺪ.

* ﺑﺨﺶ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﻋﻘﻠﯽ:

ﻋﻘﻠﯽ ﻧﯿﺰ، ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﺭﻭﯼ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩﻫﺎﯼ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻮﻧﯽ ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺧﻼﻕ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﯼ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻓﯿﻠﺴﻮﻓﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻌﺎﺻﺮﯼ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻣﺎﯾﮑﻞ ﻭﺍﻟﺰﺭ، ﺟﻒ ﻣﮏﻣﺎﻫﺎﻥ، ﺩﯾﻮﯾﺪ ﺭﻭﺩﯾﻦ، ﻻﺭﯼ ﻣِﯽ، ﺳِﺖ ﻻﺯﺍﺭ، ﺩﯾﻮﯾﺪ ﻟﻮﺑﺎﻥ، ﺗﺎﻣﺲ ﻫﻮﺭﮐﺎ، ﺍﻧﺪﺭﻭﻓﯿﻼ، ﻫﻨﺮﯼ ﺷﻮ ﻭ... ﺍﺟﻤﺎﻝ ﮔﺰﺍﺭﺵ، ﺩﺳﺘﻬﺒﻨﺪﯼ ﻭ ﺍﺭﺯﯾﺎﺑﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ.

* ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﯾﯽ

ﺩﺭ ﯾﮏ ﺗﻘﺴﯿﻢﺑﻨﺪﯼ ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﯾﯽ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ ﻭ ﺗﻮﺻﯿﻪﺍﯼ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯽﺷﻮﺩ.

* ﻭﺍﻗﻌﮕﺮﺍﯾﯽ ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﻗﻮﯼ ﻭ ﺿﻌﯿﻒ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﺴﯿﻢﺑﻨﺪﯼ ﺍﺳﺖ.

* ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﯾﯽ ﺗﻮﺻﯿﻪﺍﯼ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﻣﺼﻠﺤﺖﺍﻧﺪﯾﺸﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯽﺷﻮﺩ

ﻭ ﺩﺭ ﮔﺎﻡ ﺑﻌﺪﯼ، ﻫﺮﯾﮏ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺑﻪﻧﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﻗﻮﯼ ﻭ ﺿﻌﯿﻒ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺴﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ، ﺷﺶ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﯾﯽ ﺭﺍ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺗﻔﮑﯿﮏ ﮐﺮﺩ.

 

* ﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺍﯾﯽ ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ ﻗﻮﯼ: ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﻌﻨﺎﺩﺍﺭﯼ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﯿﻢ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕﻫﺎﯼ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﯾﯿﻢ. ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻉ ﺳﺨﻦ ﻣﻌﻨﺎﺩﺍﺭ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻞ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮ ﻗﺪﺭﺕ، ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﺳﺖ. ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

*ﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺍﯾﯽ ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ ﺿﻌﯿﻒ:

 ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﻌﻨﺎﺩﺍﺭﯼ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺭﺯﯾﺎﺑﯽ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻧﻤﻮﺩ، ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﻃﻮﺭﯼ ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﯽ ﺁﻥﻫﺎ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﺷﻮﺩ. ﺩﻟﯿﻞ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ، ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﮑﻞ ﻋﺪﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻀﻤﯿﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻞ ﺍﺳﺖ.

*ﻭﺍﻗﻌﮕﺮﺍﯾﯽ ﺗﻮﺻﯿﻪﺍﯼ ﺍﺧﻼﻗﯽ:

ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺮﻑﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﯾﮏ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺧﻼﻗﺎً ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻞ ﻃﻮﺭﯼ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺿﻌﯿﻒ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﮕﺮﺍﯾﯽ ﺗﻮﺻﯿﻪﺍﯼ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻧﺤﻮﻩ ﻋﻤﻞ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻬﻢ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ. ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﺑﻪﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﯼ ﻭ ﺳﯿﺴﺘﻤﺎﺗﯿﮏ ﻣﺘﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺧﻼﻗﺎً ﻣﻠﺰﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺮﻓﺎً ﺩﺭ ﭘﯽ ﺩﺳﺘﯿﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠﯽ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺭﻭﺍﯾﺖ ﻗﻮﯼ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﯾﯽ ﺗﻮﺻﯿﻪﺍﯼ ﻣﺼﻠﺤﺖﺍﻧﺪﯾﺸﺎﻧﻪ ﻣﺪﻋﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﻤﻘﺘﻀﺎﯼ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺿﻌﯿﻒ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ .ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﺶ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﯾﯽ ﺩﻻﯾﻠﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺷﮑﺎﻻﺗﯽ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺲ ﺑﻪ ﺁﻥﻫﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﻧﯿﺰﺑﻪ ﺗﻔﺼﯿﻞ ﻣﻮﺭﺩﺑﺤﺚ ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.

ﺻﻠﺢﮔﺮﺍﯾﯽ:

ﺻﻠﺢﮔﺮﺍﯾﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺯﻭﺍﯾﺎﯼ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺑﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﻫﻤﭽﻮﻥ

* ﺻﻠﺢﮔﺮﺍﯾﯽ ﻣﻄﻠﻖ

* ﻣﺸﺮﻭﻁ، ﺣﺪﺍﻗﻠﯽ

* ﻣﺸﺮﻭﻁ ﺣﺪﺍﮐﺜﺮﯼ

* ﻋﺎﻡ ﻭ ﺧﺎﺹ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺻﻠﺢﮔﺮﺍﯾﯽ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻪﻃﻮﺭ ﺣﺪﺍﮐﺜﺮﯼ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺤﻮ ﭘﯿﺸﯿﻨﯽ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺘﯽ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﻣﯽﮐﻨﺪ.

ﺻﻠﺢ ﮔﺮﺍﯾﯽ ﻣﺸﺮﻭﻁ ﺍﯾﻦ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻧﮕﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﭘﺬﯾﺮﺩ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯ ﻭ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺿﺮﻭﺭﯼ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ. ﺻﻠﺢ ﮔﺮﺍﯾﯽ ﻣﺸﺮﻭﻁ ﻏﺎﻟﺒﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻞ ﺑﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪﺍﺕ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﻧﻮﻋﯽ ﺧﺎﺹ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ، ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺟﻨﮓ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﯾﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻨﮓ ﻫﺎﯼ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺍﺑﺰﺍﺭﻫﺎﯼ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺟﻤﻌﯽ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ، ﻣﻤﻨﻮﻉ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ.

ﺻﻠﺢﮔﺮﺍﯾﯽ ﺣﺪﺍﮐﺜﺮﯼ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺭﺍ ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻓﺎﻉ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯﺍﻥ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﯾﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ، ﺭﺩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺳﻠﺐ ﺣﯿﺎﺕ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ ﻧﺤﻮﯼ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺤﮑﻮﻣﯿﺖ ﺍﻋﺪﺍﻡ، ﮔﻮﺷﺖﺧﻮﺍﺭﯼ ﻭ ﺳﻘﻂﺟﻨﯿﻦ ﻧﯿﺰ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺻﻠﺢﮔﺮﺍﯾﯽ ﺣﺪﺍﻗﻠﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺳﯿﺐ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺑﻪ ﺑﯽﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭﺑﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﺟﻨﮓ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻬﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺑﯽﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺍﺳﺖ.

ﺻﻠﺤﮕﺮﺍﯾﯽ ﻋﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﻪ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺻﻠﺤﮕﺮﺍﯾﯽ ﺧﺎﺹ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻪ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﯾﺎ ﺣﺮﻓﻪﻫﺎﯼ ﺧﺎﺻﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ.

ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺍﯾﺖﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﺻﻠﺢﮔﺮﺍﯾﯽ ﺩﻻﯾﻠﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺷﮑﺎﻻﺗﯽ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺲ ﺑﻪ ﺁﻥﻫﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﻧﯿﺰ ﺑﻪﺗﻔﺼﯿﻞ ﻣﻮﺭﺩﺑﺤﺚ ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.

ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺟﻨﮓ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ:

ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺟﻨﮓ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﻘﺎﺑﻞ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻭﺍﻗﻊﮔﺮﺍﯾﯽ ﻭ ﺻﻠﺢﮔﺮﺍﯾﯽ، ﺟﻨﮓﻫﺎﯼ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺭﺍ ﺟﺎﯾﺰ ﻭ ﺟﻨﮓﻫﺎﯼ ﻧﺎﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺭﺍ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ ﭼﻪ ﺟﻨﮕﯽ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻭ ﭼﻪ ﺟﻨﮕﯽ ﻧﺎﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺍﺳﺖ؟

ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ، ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺟﻨﮓ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺑﯿﻦ ﺩﻭ ﺳﺎﺣﺖ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺻﻞ ﺟﻨﮓ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺷﯿﻮﻩ ﺟﻨﮕﯿﺪﻥ ﺗﻤﺎﯾﺰ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺟﻨﮓ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺳﺎﺣﺖ ﺷﺮﺍﯾﻄﯽ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﮓ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺎﺣﺖ ﺧﺎﺹ ﻣﺘﺼﻒ ﺑﻪ ﺻﻔﺖ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﺧﯿﺮﺍً ﺑﺮﺧﯽ ﻧﻈﺮﯾﻪﭘﺮﺩﺍﺯﺍﻥ ﺟﻨﮓ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ، ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺳﺎﺣﺖ، ﺩﻭ ﺳﺎﺣﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﮑﻤﯿﻞ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﯾﮏ ﺟﻨﮓ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ: ﺧﺮﻭﺝ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ. ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ، ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﺣﺖ ﻣﺘﻤﺎﯾﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺟﻨﮓ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺗﻔﮑﯿﮏ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﯾﻄﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﺣﺖ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﺭﺯﯾﺎﺑﯽ ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﺣﺖ، ﭼﻪ ﺷﺮﺍﯾﻄﯽ ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻔﺴﯿﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﺑﯿﻦ ﻧﻈﺮﯾﻪﭘﺮﺩﺍﺯﺍﻥ ﺟﻨﮓ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺍﺧﺘﻼﻑﻧﻈﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻧﻈﺮﯾﻪﭘﺮﺩﺍﺯﺍﻥ، ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺻﻞ ﺟﻨﮓ ۶ ﺷﺮﻁ، ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺷﯿﻮﻩ ﺟﻨﮕﯿﺪﻥ ۲ ﺷﺮﻁ، ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﺧﺮﻭﺝ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ۳ ﺷﺮﻁ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﺣﺖ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ۷ ﺷﺮﻁ ﺭﺍ ﺑﻬﻌﻨﻮﺍﻥ ﺷﺮﺍﯾﻄﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺟﻨﮓ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﺣﺖ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﯾﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﺣﺖ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺟﻨﮓ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻭ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﺣﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻬﻢﺗﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻔﺴﯿﺮﻫﺎﯼ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ ﺩﺍﻣﻨﻪ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﯾﻂ، ﺩﺭ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺲ ﺍﺷﺎﺭﺍﺗﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪﺗﻔﺼﯿﻞ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﺍﺻﻠﯽ ﻣﻨﻌﮑﺲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

 


٠٨:١٤ - پنج شنبه ١٠ مرداد ١٣٩٨    /    شماره : ١٠٣٢١٠    /    تعداد نمایش : ٦٧


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج